Tajniki echokardiografii

Redaktor działu: prof. dr hab. n. med. Piotr Lipiec Katedra Kardiologii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi

Rola echokardiografii u pacjentów z migotaniem przedsionków

lek. Krystyna Guzek
lek. Katarzyna Kalin
dr hab. n. med. prof. nadzw. IK Maria Bilińska

Klinika Zaburzeń Rytmu Serca, Instytut Kardiologii im. Prymasa Tysiąclecia Kardynała Stefana Wyszyńskiego

Adres do korespondencji: dr hab. n. med. prof. nadzw. IK Maria Bilińska, Klinika Zaburzeń Rytmu Serca, Instytut Kardiologii im. Prymasa Tysiąclecia Kardynała Stefana Wyszyńskiego, ul. Alpejska 42, 04- 628 Warszawa; e-mail: kzrs@ikard.pl

Echokardiografia jest jednym z podstawowych badań w trakcie procesu diagnostyczno-terapeutycznego u pacjentów z migotaniem przedsionków. Badanie przezklatkowe służy głównie do różnicowania podłoża schorzenia (zastawkowe czy nie) oraz oceny wielkości i funkcji skurczowej lewego przedsionka, a także ewentualnych powikłań przetrwałego migotania. Na podstawie badania przezprzełykowego możemy zdecydować o możliwościach dalszego procesu terapeutycznego. Wnikliwa ocena parametrów echokardiograficznych w połączeniu z analizą czynników ryzyka i stanem klinicznym pacjenta umożliwia wybór najlepszej terapii dla niego.

Wprowadzenie

Migotanie przedsionków (AF – atrial fibrillation) jest arytmią dotyczącą około 2% populacji. Jej częstość wzrasta z wiekiem. Do głównych czynników ryzyka AF należą nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, hipercholesterolemia, cukrzyca i otyłość. Odmienną grupą są pacjenci z wadami zastawkowymi. Szacuje się, że nawet u 30% pacjentów z AF występuje wada zastawkowa.1

U wszystkich chorych z tym schorzeniem należy wykonać badanie echokardiograficzne przezklatkowe w celu oceny wielkości jam serca, grubości ścian lewej komory (LV – left ventricle), jej funkcji skurczowej (frakcja wyrzutowa LV; LVEF – left ventricle ejection fraction) i rozkurczowej oraz anatomii zastawek. Badanie to służy nie tylko weryfikacji podłoża AF, ale także do ustalenia dalszego toru postępowania leczniczego w zależności od wielkości lewego przedsionka (LA – left atrium) oraz decyzji o czasie, w którym należy podjąć leczenie (zwracając szczególną uwagę na LVEF). W większości ośrodków kardiologicznych standardem jest wykonywanie badania przezprzełykowego (TEE – transesophageal echocardiography) przed kardiowersją elektryczną czy zabiegiem ablacji w celu wykluczenia skrzeplin w jamie LA. Jest to postępowanie jak najbardziej słuszne z uwagi na możliwą obecność skrzeplin w uszku LA, zarówno u pacjentów leczonych antagonistami witaminy K (VKA – vitamin K antagonist), jak i nowymi, doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi, które nie są antagonistami witaminy K (NOAC – novel oral anticoagulants). Mimo że skrzepliny są częściej obserwowane w trakcie leczenia VKA niż NOAC, nie powinno się rezygnować w żadnej z tych grup chorych z badania TEE wykonywanego w celu wykluczenia skrzepliny w LA.2

Echokardiografia przezklatkowa (TTE)

Pełna wersja artykułu omawia następujące zagadnienia:

Echokardiografia przezprzełykowa

Zadaniem TEE jest przede wszystkim wykluczenie skrzeplin w LA i jego uszku przed zabiegiem kardiowersji czy ablacji przezcewnikowej. Preferowaną metodą oceny [...]

Podsumowanie

Echokardiografia u pacjentów z AF stanowi kluczowe badanie w celu oceny zarówno podłoża AF, jak i powikłań przetrwałej arytmii. U każdego [...]