Egzamin z medycyny

Codziennie zdajesz egzamin z medycyny

Pytania przygotowała dr hab. n med., prof. nadzw. Monika Białecka

Katedra Farmakologii PUM, Szczecin

Adres do korespondencji: dr hab. n med., prof. nadzw. Monika Białecka, Katedra Farmakologii PUM, e-mail: monika-bialecka@post.pl

Ten dział jest wzorowany na pytaniach z trzeciego etapu egzaminu USMLE® (United States Medical Licensing Examination®). USMLE® jest trójstopniowym egzaminem, którego pierwsze dwa etapy zdawane są podczas studiów, natomiast ostatni, trzeci etap – zwykle podczas rezydentury. W Stanach Zjednoczonych pozytywny wynik tego egzaminu jest warunkiem uzyskania licencji na wykonywanie zawodu lekarza. Taka metoda sprawdzania wiedzy i umiejętności jest najbardziej wartościowa w edukacji medycznej. Stosuje ją również American Board of Internal Medicine® – instytucja przeprowadzająca w Stanach Zjednoczonych egzamin specjalizacyjny z chorób wewnętrznych. Do takiej formy zadawania pytań dąży się także podczas przygotowania egzaminów specjalizacyjnych w Polsce.

Skuteczne i bezpieczne leczenie pacjentów jest troską każdego lekarza. Problem ten jest szczególnie ważny w grupie chorych z wielochorobowością, leczonych przez różnych lekarzy wieloma lekami. Umiejętności uniknięcia skutków interakcji lekowych czy też leczenia działań niepożądanych leków kolejnymi lekami są ważne i zdobywane mozolnie przez lata pracy. Z farmakologicznego punktu widzenia najczęstsze błędy pojawiają się w przypadku chorych, u których stosuje się politerapię, lub też na skutek bagatelizowania z pozoru nieważnych zaleceń, których przestrzeganie jest gwarantem bezpiecznej i skutecznej terapii.

1. 60-letni pacjent, z niedoczynnością tarczycy od wielu lat dobrze kontrolowaną (TSH ≤2 mj.m./l), leczony lewotyroksyną w dawce 100 µg/24 h. Przed rokiem zdiagnozowano u niego osteopenię, z tego powodu od 3 miesięcy stosował doustne preparaty wapnia (węglan wapnia) w dawce 2500 mg/24 h. W 4 miesiącu terapii ze względu na kliniczne cechy niedoczynności tarczyc wykonano testy laboratoryjne, które wykazały podwyższone wartości TSH (9,8 mj.m./l) i obniżone FT4 0,2 ng/dl. Zwiększono dawkę lewotyroksyny do 125 µg/24 h, a ponieważ nie nastąpiła poprawa – do 150 µg/24 h, uzyskując stopniową normalizację wartości laboratoryjnych (TSH 2,7 mj.m./l). Po 2 miesiącach pacjent zgłosił się z powodu chudnięcia i tachykardii, wartości TSH wynosiły 0,1 mj.m./l. Z wywiadu wiadomo, że pacjent bez konsultacji lekarza odstawił preparaty wapnia. Przyczyną opisywanych wahań TSH mogły być:

a. Utrudniona konwersja T4 do T3 spowodowana osteopenią

b. Zaburzenia wchłaniania lewotyroksyny spowodowane preparatami wapnia

c. Zmniejszone wchłanianie lewotyroksyny wywołane osteopenią

d. Zwiększenie zawartości produktów mlecznych w diecie przez pacjenta

Pełna wersja artykułu omawia następujące zagadnienia:

KOMENTARZ:

Opisany powyżej przypadek jest klasycznym przykładem interakcji leków na poziomie przemian farmakokinetycznych. Jony wapnia, a konkretnie węglan wapnia, jest stosowany w postaci suplementów [...]

KOMENTARZ:

Większość lekarzy zaakceptowała fakt stosowania politerapii u pacjentów z wielochorobowością. Konieczność stosowania wielu leków, zwłaszcza w grupie chorych powyżej 65 r.ż., niesie za sobą [...]

KOMENTARZ:

Pacjent w starszym wieku, z niecharakterystycznymi objawami, zawsze wymaga obserwacji klinicznej, a jego stan niestety może zmieniać się dynamicznie. W przypadku chorej należy wykluczyć niedoczynność [...]

KOMENTARZ:

Dobór oraz działania niepożądane leków antykoncepcyjnych stosowanych u kobiet leczonych z powodu padaczki są częstymi problemami poruszanymi w gabinetach ginekologicznych i neurologicznych. W większości przypadków boimy [...]

KOMENTARZ:

Prawidłowa równowaga jonowa w zakresie jonów potasu zależy od wielu czynników, takich jak podaż z pokarmami, wchłanianie z przewodu pokarmowego i wydalanie z kałem, sprawność nerek, [...]