Dostęp Otwarty

Nowości w praktyce

Skuteczność tiotropium we wczesnym stadium POCHP – badanie UPLIFT

Oprac. dr med. Izabela Kupryś-Lipińska

OPIS BADANIA

Badanie Understanding Potential Long-Term Impacts on Function with Tiotropium, znane powszechnie pod akronimem UPLIFT, to wieloośrodkowy, prospektywny, przeprowadzony z randomizacją, podwójnie zaślepiony, kontrolowany placebo program badawczy oceniający skuteczność i bezpieczeństwo 4-letniej terapii tiotropium dodanej do stosowanego wcześniej leczenia u chorych na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc (POChP).

W „Medycynie po Dyplomie” (2008;11:27-28) zaprezentowano już wraz z komentarzem prof. Piotra Kuny całościowe jego wyniki, opracowane na podstawie publikacji z „The New England Journal of Medicine” (2008;359:1543-1554). W sierpniu tego roku w prestiżowym czasopiśmie „Lancet” ukazała się kolejna analiza tego badania, która wnosi nowe, istotne informacje dotyczące skuteczności tiotropium we wczesnej postaci choroby. Tym razem dokonano szczegółowej oceny podgrupy pacjentów z umiarkowanym stopniem ciężkości choroby, która według wytycznych Global Initiative for Chronic Obstructive Lung Disease (GOLD) jest wskazaniem do stosowania przewlekłej terapii lekami rozkurczającymi oskrzela.

Wśród 5993 pacjentów spełniających kryteria kwalifikacji do badania (rozpoznana POCHP, wiek ≥40 lat, wywiad palenia papierosów – co najmniej 10 paczkolat, pierwszosekundowa objętość wydechowa [FEV1] po rozkurczu ≥70% wartości należnej i wskaźnik FEV1/FVC ≥70%, negatywny wywiad w kierunku astmy, bez zaostrzeń POCHP i infekcji dróg oddechowych w okresie 4 tygodni przed randomizacją, bez wcześniejszego zabiegu resekcji płuc, bez stosowania tlenoterapii >12 h/24h i bez chorób współistniejących, które mogłyby uniemożliwiać pacjentowi udział w badaniu lub wpłynąć na jego wynik) w chwili randomizacji u 2739 osób choroba była w stadium umiarkowanym. Analizowano wpływ dodania tiotropium do wcześniej stosowanej terapii na roczny spadek wartości FEV1 przed podaniem leków rozkurczowych i po maksymalnej bronchodilatacji (do próby rozkurczowej stosowano 80 μg ipratropium i 400 μg salbutamolu) w porównaniu z wynikiem uzyskanym w 30. dniu trwania badania. Do dalszej analizy włączono dane od uczestników badania, którzy w trakcie jego trwania mieli wykonane co najmniej 3 pomiary czynności płuc w każdym z układów. Oceniano ponadto wpływ terapii na jakość życia chorych i czas do pierwszego zaostrzenia wymagającego hospitalizacji. W trakcie trwania badania chory mógł kontynuować swoją terapię, można ją też było modyfikować w zależności od potrzeb. Ograniczenia dotyczyły tylko wziewnych antycholinergików (musiały być wyłączone na czas trwania badania) i przewlekłej terapii, w której dawkę doustnych glikokortykosteroidów należało ograniczyć do 20 mg/24h w przeliczeniu na prednizon. Zaostrzenia w trakcie badania były leczone zgodnie z potrzebą oraz najlepszą wiedzą lekarzy prowadzących, bez żadnych ograniczeń.

Tempo spadku średniej wartości FEV1 mierzonej po podaniu leków rozkurczających oskrzela było istotnie niższe w grupie otrzymującej tiotropium w porównaniu z grupą kontrolną (43 ml /rok v. 49 ml/rok, p=0,024), dla FEV1 mierzonego przed podaniem leków takiej różnicy między badanymi grupami nie zaobserwowano (35 ml/rok v. 37 ml/rok; p=0,38). Jakość życia mierzona za pomocą St George’s Respiratory Questionnaire była lepsza we wszystkich punktach czasowych w grupie stosującej tiotropium w porównaniu z grupą kontrolną (p ≥0,006 we wszystkich punktach czasowych), również czas do pierwszego zaostrzenia wymagającego hospitalizacji był dłuższy w grupie otrzymującej aktywny lek w porównaniu z osobami otrzymującymi placebo (odpowiednio HR=0,82 [95% CI 0,75-0,90] i 0,74, [0,62-0,88]).

Autorzy publikacji podsumowują, że w związku z wykazaną skutecznością leku w grupie pacjentów z II stopniem ciężkości choroby tiotropium powinno być stosowane już we wczesnym stadium POChP.