Współczesne metody leczenia

Płytki przedsionek jamy ustnej i wąska strefa dziąsła przyczepionego

Lek. dent. Natalia Stefanik1
Dr n. med. Rafał Wiench1,2
Dr hab. med. Dariusz Skaba2,3

1Zakład Chorób Przyzębia i Błony Śluzowej Jamy Ustnej Katedry Stomatologii Zachowawczej z Endodoncją, Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach

2Akademickie Centrum Stomatologii i Medycyny Specjalistycznej w Bytomiu

3Kierownik Zakładu Propedeutyki Stomatologii Katedry Stomatologii Zachowawczej z Endodoncją, Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach

Adres do korespondencji: Lek. dent. Natalia Stefanik, Zakład Chorób Przyzębia i Błony Śluzowej Jamy Ustnej Katedry Stomatologii Zachowawczej z Endodoncją, Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach, pl. Traugutta 2, 41-800 Zabrze

Autorzy artykułu zwracają uwagę na problem płytkiego przedsionka jamy ustnej, aktualne wytyczne na temat odpowiedniej szerokości dziąsła przyczepionego oraz obowiązujące metody leczenia płytkiego przedsionka jamy ustnej i wąskiej strefy dziąsła właściwego.

Płytki przedsionek jamy ustnej zaliczany jest do wrodzonych lub nabytych wad śluzówkowo-dziąsłowych.

Powstawanie pierwotnego, wrodzonego płytkiego przedsionka jamy ustnej wynika z zahamowania wzrostu części zębodołowej żuchwy lub wyrostków zębodołowych szczęk. Jego spłycenie może być także spowodowane zaburzeniami rozwojowymi tkanek miękkich: brakiem dostatecznie szerokiego dziąsła właściwego (przyczepionego, zębodołowego) lub nieprawidłowo rozwiniętymi i przyczepionymi więzadłami mięśni mimicznych bądź wędzidełek warg, policzków.

Wtórny, nabyty płytki przedsionek jamy ustnej powstaje z powodu toczącego się stanu zapalnego przyzębia, powikłań po leczeniu ortodontycznym lub jego zwężenia w wyniku zabiegów chirurgicznych danej okolicy, np. gingiwektomii.

Wyróżniamy także rzekomo płytki przedsionek jamy ustnej, w przypadkach gdy dno kieszonki przyzębnej sięga granicy lub przekracza granicę dziąsła właściwego i błony śluzowej ruchomej.[1]

W większości przypadków płytki przedsionek jamy ustnej współistnieje ze zredukowaną szerokością dziąsła właściwego. Najczęściej wady te występują w okolicy przednich zębów żuchwy (ryc.1-7).[2]

Jak mierzyć?

Pomiar głębokości przedsionka jamy ustnej i szerokości strefy dziąsła przyczepionego jest jednym z elementów kompleksowego badania periodontologicznego.[2] Literatura nie definiuje jednak dokładnych punktów pomiarowych mających na celu określenie głębokości przedsionka jamy ustnej. Nie istnieją również wartości referencyjne pozwalające na jego sklasyfikowanie – opisywany jest zwykle jako „płytki” lub „głęboki”.[3] Umownie głębokość przedsionka mierzy się od brzegu dziąsła do najniższego (w żuchwie) lub najwyższego (w szczęce) punktu w zachyłku przedsionka jamy ustnej. Szerokość dziąsła zrogowaciałego mierzy się (w milimetrach) jako odległość od brzegu dziąsła wolnego do granicy śluzówkowo-dziąsłowej. Odejmując od uzyskanej wartości głębokość szczeliny dziąsłowej, obliczona zostaje szerokość dziąsła przyczepionego. Przeprowadzenie szczegółowego wywiadu z uwzględnieniem wieku pacjenta, uzależnień (palenie papierosów), nawyków higienicznych, obciążeń genetycznych, historii leczenia ortodontycznego, a także dokładne badanie kliniczne pozwalają na postawienie właściwej diagnozy oraz zaplanowanie ewentualnego leczenia chirurgicznego.[2]

Pełna wersja artykułu omawia następujące zagadnienia:

Co jest normą?

Norma szerokości dziąsła właściwego od wielu lat jest tematem kontrowersji i sporów wśród lekarzy periodontologów. Nabers (1954) jako pierwszy wnioskował, że [...]

Poszerzać czy nie?

Najnowsze wytyczne dotyczące poszerzania strefy dziąsła właściwego przedstawiono w 2014 roku podczas Warsztatów Periodontologicznych Amerykańskiej Akademii Periodontologicznej (AAP) w Chicago. W [...]

Jak to zrobić?

Uaktualniony schemat postępowania w przypadku płytkiego przedsionka jamy ustnej i wąskiej strefy dziąsła zrogowaciałego także zaprezentowano podczas Warsztatów AAP. Do augmentacji [...]