Program edukacyjny

Zachowawcze metody odbudowy w hipodoncji zębów siecznych bocznych górnych – opis dwóch przypadków

Lek. dent. Małgorzata Karniewska1

Lek. dent. Joanna Gąbka1

Dr n. med. Agnieszka Bogusławska-Kapała2

1Mazowieckie Centrum Stomatologii w Warszawie Poradnia Ogólnostomatologiczna, kierownik: lek. dent. Hanna Wąsowicz-Cićkiewicz

2Zakład Stomatologii Zintegrowanej Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, kierownik: dr hab. med. Izabela Strużycka

Adres do korespondencji: Lek. dent. Małgorzata Karniewska, e-mail: karniewska.m.a@gmail.com

W pracy przedstawiono zachowawcze metody odbudowy wrodzonego braku zębów siecznych bocznych u pacjentów w wieku rozwojowym. W pierwszym przypadku omówiono wykonanie mostu adhezyjnego jako alternatywy dla leczenia implantoprotetycznego, dzięki czemu podczas jednej wizyty odtworzono brak dwóch zębów przy użyciu materiału kompozytowego. Taka odbudowa zachowawcza była możliwa dzięki uprzedniemu odtworzeniu miejsca dla zębów 12 oraz 22 przez lekarza ortodontę. U niektórych pacjentów, kiedy takie przygotowanie ortodontyczne nie jest możliwe, dobrym rozwiązaniem może okazać się zmiana kształtu i wielkości kłów w celu upodobnienia ich do zębów siecznych bocznych, co przedstawiono w opisie przypadku numer dwa. Jednak niezależnie od sytuacji klinicznej, podczas leczenia hipodoncji ważna jest współpraca zespołowa wielospecjalistyczna.

Hipodoncja należy do wad rozwojowych zębów. Po próchnicy i urazach bywa najczęstszą przyczyną braków zębowych u dzieci i młodzieży. Polega na wrodzonym braku zawiązków zarówno zębów mlecznych, jak i stałych. Zwykle dotyczy braku od jednego do pięciu zębów. Rozróżniamy hipodoncję rzekomą i prawdziwą. W tym pierwszym przypadku zawiązki zębów z trudnych do oceny przyczyn nie wyrzynają się i pozostają w kości. Natomiast hipodoncja prawdziwa charakteryzuje się autentycznym brakiem zawiązków zębów. Najczęściej są to ostatnie zęby w danej grupie anatomicznej, a mianowicie: zęby trzecie trzonowe, zęby sieczne boczne górne lub zęby przedtrzonowe drugie. Wada ta dotyczy częściej zębów stałych (2-9 proc.) niż mlecznych (0,1-0,7 proc.) oraz spotykana jest częściej u kobiet niż mężczyzn.[1]

Występuje często jako wada izolowana, czasem jednak wiąże się z obecnością szeregu innych zaburzeń rozwojowych lub czynnościowych narządu żucia oraz ze współistniejącymi zespołami chorobowymi, takimi jak np. zespół Downa, Sotosa, rozszczepy czy dysplazja ektodermalna. Przyczyny braku zawiązków nie są do końca poznane.

Wśród wielu czynników etiologicznych wymienia się najczęściej:

  • redukcję uzębienia w rozwoju filogenetycznym,
  • zaburzenia hormonalne,
  • uwarunkowania genetyczne,
  • urazy w życiu płodowym,
  • choroby przebyte przez matkę w czasie ciąży,
  • inne czynniki zewnętrzne działające na kobietę w ciąży, takie jak: choroby wirusowe i zakaźne, działanie promieniowania jonizującego,
  • alkohol,
  • palenie tytoniu.[1,2]

Pełna wersja artykułu omawia następujące zagadnienia:

Przypadek 1

Pacjentka, lat 16, zgłosiła się do poradni ogólnostomatologicznej skierowana przez lekarza ortodontę w celu odbudowy brakujących zębów siecznych bocznych górnych za [...]

Przypadek 2

Pacjentka, lat 14, została skierowana do poradni ogólnostomatologicznej w celu rekonturingu zębów 13 oraz 23. Pacjentka była leczona ortodontycznie z powodu [...]

Dyskusja

W leczeniu wrodzonych wad zębów istnieje konieczność postępowania interdyscyplinarnego. Podstawą sukcesu jest dobra współpraca pomiędzy lekarzem ortodontą, chirurgiem i protetykiem. Wcześnie [...]

Podsumowanie

W codziennej praktyce lekarz dentysta bardzo często spotyka się z problemem hipodoncji zębów u pacjentów w wieku rozwojowym. Szczególną uwagę należy [...]