Długoterminowy wpływ balonów powlekanych lekiem (DCB – drug-coated balloons) oraz stentów uwalniających lek (DES – drug-eluting stents) na klinicznie istotne punkty końcowe po wewnątrznaczyniowej rewaskularyzacji w odcinku udowo-podkolanowym pozostaje niejednoznaczny.
W badaniu z udziałem 481
pacjentów z przewlekłym niedokrwieniem zagrażającym kończynie (CLTI – chronic limb-threatening ischemia), wymagających rewaskularyzacji tętnicy udowej powierzchownej i/lub podkolanowej, chorych randomizowano do jednej z 3 strategii leczenia: angioplastyki balonowej bez leku (z implantacją stentu metalowego lub bez), angioplastyki z użyciem DCB (z implantacją stentu metalowego lub bez) albo implantacji DES. Po medianie obserwacji wynoszącej 5,6 roku nie stwierdzono istotnych statystycznie różnic między grupami w zakresie przeżycia całkowitego, przeżycia wolnego od amputacji ani innych drugorzędowych punktów końcowych.
Chociaż w wybranych przypadkach zastosowanie DCB może pozwolić na uniknięcie implantacji stentu – co ma szczególne znaczenie w segmentach o dużej ruchomości i zwiększonym ryzyku restenozy w stencie (np. w obrębie tętnicy podkolanowej) – uzyskane wyniki przemawiają przeciwko rutynowemu stosowaniu urządzeń powlekanych lekiem w rewaskularyzacji odcinka udowo-podkolanowego.
Następny artykuł:
Dodaj do ulubionych
