długiej dyskusji badacze ustalali 4 kierunki, które mogą pomóc zmniejszyć zróżnicowanie wskaźników cięć cesarskich między poszczególnymi szpitalami:
• Poprawa kształcenia i odpowiednia kwalifikacja pacjentek
• Gromadzenie i ocena danych dotyczących jakości opieki położniczej
• Wykorzystanie zaleceń Medicaid w celu poprawy procedur postępowania na oddziałach położniczych
• Zwiększenie udziału pacjentki w świadomym podejmowaniu decyzji.

Poza 10-krotną różnicą w całkowitych wskaźnikach cięć cesarskich między szpitalami w Stanach Zjednoczonych dane ujawniły 15-krotną różnicę (od 2,4 do 36,5%) liczby cięć cesarskich w ciążach małego ryzyka. Badacze zauważają, że w populacji małego ryzyka oczekiwali mniejszego zróżnicowania.

Tabela. Liczba porodów i odsetki cięć cesarskich w amerykańskich szpitalach

Badacze przeanalizowali dane dotyczące 817 318 porodów, które odbyły się w 2009 roku w 593 różnych szpitalach. W małych i powiatowych szpitalach stwierdzono istotnie większe zróżnicowanie wskaźników cięć cesarskich, podczas gdy w szpitalach uniwersyteckich zróżnicowanie było mniejsze.

Wysokie odsetki cięć cesarskich niepokoją ginekologów położników od dziesięcioleci i wystosowano wiele apeli o zmniejszenie ich liczby w Stanach Zjednoczonych. Mimo to, zgodnie z wynikami badania przeprowadzonego przez autorów tego artykułu, wskaźnik cięć cesarskich zwiększył się z 20,7% wszystkich porodów w 1996 roku do 32,8% w 2011 roku. W porównaniach międzynarodowych odsetki cięć cesarskich w Stanach Zjednoczonych przewyższają odnotowywane w podobnych krajach bez wymiernych klinicznie korzyści.

Cięcie cesarskie jest znacznie droższe od porodu drogami natury (jak podają autorzy 12 739 vs 9048 dolarów dla prywatnych ubezpieczeń zdrowotnych w 2010 roku).

Badacze zauważają również, że cięcie cesarskie jest „ważnym, potencjalnie ratującym życie zabiegiem”, a liczba wskazań do cięcia cesarskiego zwiększyła się w ostatnich latach. Twierdzą, że same te zmiany nie mogą jednak tłumaczyć zwiększenia odsetka cięć cesarskich. Uważają, że przeciwnie, stosowane praktyki prawdopodobnie powodują zróżnicowanie wskaźników cięć cesarskich.

Kozhimannil KB, law MR, Virnig BA. Cesarean delivery rates vary tenfold among US hospitals; reducing variation may address quality and cost issues. Health Aff. 2013;32(3):527-535.

Obiecujący nowy szybki test w kierunku paciorkowców grupy B

Zgodnie z raportem badaczy przedstawionym na 33. corocznym spotkaniu Society of Maternal-Fetal Medicine, które odbyło się w lutym, nowy szybki test wykrywający obecność paciorkowców z grupy B (group B Steptococcus, GBS) dostarcza wiarygodny wynik w ciągu kilku godzin, a nie dni, jak w przypadku tradycyjnego posiewu.

Wyniki badania opublikowanego w Infectious Diseases in Obstetrics and Gynecology pokazały, że kolonizacja GBS została wykryta w ciągu 6,5 godziny za pomocą nowego testu opartego na technice immunoblot, w którym zastosowano błonę nitrocelulozową opłaszczoną przeciwciałami. Test charakteryzował się dużą wiarygodnością i wykazał wysoki poziom zgodności. Uzyskanie wyniku tradycyjnego posiewu w kierunku GBS zajmuje około 48 godzin.

Między marcem 2011 a majem 2012 badacze z University of Texas Health Science Center, Baylor College of Medicine i Kelsey-Seybold Clinic włączyli 356 kobiet w 35-37 tygodniu ciąży do badania przesiewowego w kierunku GBS. Średni wiek kobiet włączonych do udziału w badaniu, u których wykonano po 3 wymazy z pochwy i odbytnicy, wynosił 26,8±0,6 roku. Z dwóch wymazów wykonywano tradycyjny posiew (komercyjny vs w laboratorium szpitalnym), a z trzeciego wykonywano szybki test z wykorzystaniem badania opartego na metodzie immunoblot.

Badacze porównali czułość, swoistość i dodatnią oraz ujemną wartość predykcyjną z 95% przedziałami ufności dla laboratoryjnego komercyjnego posiewu w kierunku GBS i wyniku szybkiego testu w kierunku GBS. Czas od momentu rozpoczęcia wykonywania szybkiego testu w kierunku GBS do momentu otrzymania wyniku wynosił 6,5 godziny. Liczba zgodnych wyników testu między dwoma zaślepionymi niezależnymi badaczami wynosiła 314 (88,2%), czyli znacznie więcej niż oczekiwano (178 [50%]).

Badacze podsumowują: „Według nas szybki test w kierunku GBS okazał się skuteczny w wykrywaniu GBS u pacjentek przed porodem, był łatwy do wykonania oraz charakteryzował się unikalną możliwością stosowania testów w kierunku antybiotykooporności na etapie wykonywania posiewu. Te cechy mogą umożliwić zastosowanie tego testu w wielu sytuacjach w miejscowościach, w których dostęp do specjalistycznego sprzętu jest ograniczony”.

Faro JP, Bishop K, riddle G, et al. Accuracy of an accelerated, culture-based assay for detection of Group B Streptococcus. Infectious Diseases in Obstetrics and Gynecology. 2013;article id 367935. doi:10.1155/2013/367935.

Karmienie piersią nie chroni dzieci przed otyłością

Karmienie piersią przynosi wiele korzyści, ale strategie populacyjne mające na celu wydłużenie okresu karmienia piersią prawdopodobnie nie opanują epidemii otyłości. Jest to wniosek z badania opublikowanego na stronie internetowej Journal of the American Medical Association 13 marca 2013.

Do udziału w randomizowanym kontrolowanym badaniu klasterowym włączono 31 białoruskich klinik położniczych i związanych z nimi przychodni. Ośrodki były losowo przydzielane do 1 z 2 grup: grupy, w której promowano karmienie piersią (n=16) lub stosowano standardową opiekę (n=15). W badaniu uczestniczyło 17 046 par matka karmiąca piersią-niemowlę włączonych w latach 1996-1997, spośród których 13 879 (81,4%) było obserwowanych od stycznia 2008 do grudnia 2010, mediana wieku wynosiła 11,5 roku.

U dzieci oceniono wskaźnik masy ciała (BMI), wskaźniki tłuszczowej i beztłuszczowej masy ciała (fat mass index [FMI] i fat free mass index [FFMI]), zawartość tkanki tłuszczowej, obwód talii, grubość fałdu skórnego nad mięśniem trójgłowym i pod łopatką, występowanie nadwagi i otyłości oraz stężenie IGF-I we krwi.

Chociaż zastosowanie interwencji będącej przedmiotem badania istotnie wydłużało czas karmienia piersią i czas karmienia wyłącznie piersią w porównaniu z grupą kontrolną (43 vs 6% – karmienie wyłącznie piersią po 3 miesiącach i 7,9 vs 0,6% – po 6 miesiącach), nie zapobiegło występowaniu nadwagi i otyłości u dzieci karmionych piersią.

Skorygowane średnie różnice w wynikach po 11,5 roku między grupami eksperymentalną a kontrolną wynosiły 0,19 (95% PU od -0,09 do 0,46) dla BMI; 0,12 (od -0,03 do 0,28) dla FMI; 0,04 (od -0,11 do 0,18) dla FFMI; 0,47% (od -0,11 do 1,05%) dla zawartości tłuszczu; 0,30 cm (od -1,41 do 2,01) dla obwodu talii; -0,07 mm (od -1,71 do 1,57) dla grubości fałdu skórnego nad mięśniem trójgłowym i -0,02 (od -0,79 do 0,75) pod łopatką; i -0,02 odchyleń standardowych (od -0,12 do 0,08) dla IGF-I.

Martin RM, Patel R, Kramer MS, et al. Effects of promoting longer-term and exclusive breastfeeding on adiposity and insulin-like growth factor-I at age 11.5 years: a randomized trial. JAMA. 2013;309(10):1005-1013.

Duże koszty, ograniczone korzyści – wyniki badania dotyczącego histerektomii z użyciem robota

Wyniki wieloletniego badania kohortowego przeprowadzonego przez badaczy z Columbia University w Nowym Jorku świadczą o ograniczonych krótkoterminowych korzyściach i istotnie większych kosztach histerektomii z użyciem robota w porównaniu z histerektomią laparoskopową. Badacze stwierdzają, że uzyskane wyniki wskazują na potrzebę „racjonalnego stosowania nowych technologii”.

Ponad 400 szpitali w Stanach Zjednoczonych było reprezentowanych w analizie populacyjnej obejmującej 264 758 kobiet, u których w latach 2007-2010 wykonano histerektomię z powodu łagodnej choroby narządu rodnego. W badaniu opublikowanym przez Journal of the American Medical Association sprawdzano związek między wykonywaniem operacji z użyciem robota a odsetkiem histerektomii brzusznych lub laparoskopowych i porównywano powikłania histerektomii z użyciem robota oraz zabiegów wykonanych metodą laparotomii i laparoskopowo.

W latach 2007-2010 liczba histerektomii wykonanych z użyciem robota zwiększyła się z 0,5 do 9,5%, w porównaniu ze zwiększeniem się wskaźnika histerektomii laparoskopowych z 24,3 do 30,5%. W czasie trwania badania wskaźnik histerektomii przezpochwowych zmniejszył się z 21,7 do 19,8%. Spośród kobiet włączonych do badania u 46,6% wykonano histerektomię drogą laparotomii, u 28,5% laparoskopową, a u 4,1% z użyciem robota.

Zabiegi z użyciem robota częściej wykonywano w dużych szpitalach i w ośrodkach położonych w dużych miastach. Technikę rzadziej (p<0,001) wykorzystywano w przypadku kobiet z wypadaniem narządów miednicy mniejszej i częściej (p=0,002) w przypadkach, w których wskazaniem do histerektomii było nieprawidłowe krwawienie z dróg rodnych.

Histerektomie bez użycia robota częściej wykonywano w przypadku kobiet posiadających ubezpieczenie socjalne lub nieubezpieczonych niż w przypadku posiadających ubezpieczenie komercyjne. Również rasa była istotnym czynnikiem: u kobiet rasy białej częściej niż u rasy czarnej wykonywano operację z użyciem robota.

Histerektomia z użyciem robota była droższa, jeśli chodzi o koszty szpitalne zarówno od operacji otwartej, jak i wykonanej metodą laparoskopową (odpowiednio 8854 vs 6712 vs 6671 dolarów). Nieskorygowane odsetki powikłań w przypadku histerektomii laparoskopowych i z użyciem robota były podobne (5,3 vs 5,5%; p=0,47). Podobne wskaźniki zanotowano również, jeśli chodzi o powikłania śródoperacyjne (2,5 vs 2,4%), powikłania związane z miejscem operowanym (1,7 vs 2,0%) oraz ogólnomedyczne (1,6 vs 1,2%).

Autorzy twierdzą, że wyniki badania potwierdzają teorię, iż użycie robota pozwala u większej liczby pacjentek wykonać procedury minimalnie inwazyjne i „również podnoszą problem istotnej różnicy kosztów tych operacji”. Zalecają „wyodrębnianie grupy pacjentek z niezłośliwymi schorzeniami narządu rodnego, które odniosą korzyści z wykonania operacji z użyciem robota, przy jednoczesnym zmniejszaniu kosztów instrumentarium wykorzystywanego podczas tych operacji i wspieraniu inicjatyw mających na celu promocję histerektomii laparoskopowej”.

Wright JD, Ananth CV, Lewin SN, et al. Robotically assisted vs laparoscopic hysterectomy among women with benign gynecologic disease. JAMA. 2013;309(7):689-698.

ACOG przestrzega przed histrektomiami z użyciem robota

W oświadczeniu skierowanym do opinii publicznej dotyczącym operacji z użyciem robota American College of Obstericians and Gynecologists (ACOG) przestrzegło: „Przy rozważaniu najlepszej metody histerektomii ważne jest oddzielenie marketingowego szumu od rzeczywistości”.

Uwagi przewodniczącego ACOG, Jamesa T. Breedena, MD, były częścią oświadczenia wydanego przez biuro prasowe ACOG 14 marca 2013 roku.

„Wiele kobiet za pośrednictwem szeroko rozpowszechnionego marketingu i reklamy czerpie dzisiaj informacje na temat pożądanych korzyści wykonania operacji wycięcia macicy z użyciem robota” – stwierdzono w oświadczeniu. „Operacje z użyciem robota nie są jedyną ani najlepszą minimalnie inwazyjną metodą usuwania macicy. Ani nie jest to metoda najbardziej efektywna kosztowo”.

ACOG zaznaczyło dalej, że wynik operacji jest bezpośrednio związany z umiejętnościami chirurga i nie dysponujemy żadnymi wiarygodnymi danymi wskazującymi, że operacja z użyciem robota jest skuteczniejsza (lub równie skuteczna) niż operacja tradycyjna.

Histerektomia z użyciem robota, jak stwierdziło ACOG, jest najdroższą metodą, „(...) cena robota wynosi ponad 1,7 mln dolarów, koszty rocznego utrzymania 125 000 dolarów, a koszty pojedynczego zastosowania urządzenia przypadające na jedną operację sięgają 2000 dolarów”.

Oświadczenie zawiera stwierdzenie, że przezpochwowa histerektomia jest najmniej inwazyjną i najtańszą metodą dla operowanych kobiet i stanowi metodę z wyboru „w przypadku, w którym technicznie jest ona możliwa do wykonania”. Dalej czytamy, że w przypadku, kiedy wykonanie przezpochwowej histerektomii jest niemożliwe, „laparoskopowa histerektomia jest drugą pod względem najmniejszej inwazyjności i najmniejszych kosztów dla pacjentek”.

„Pacjentki należy informować, że histerektomia z użyciem robota jest najlepsza w nietypowych i trudnych sytuacjach klinicznych, w których udowodniono, że wyniki są lepsze w porównaniu z zastosowaniem standardowych metod minimalnie inwazyjnych” – podsumowano w oświadczeniu.

American College of Obstetricians and Gynecologists. Statement on robotic surgery by ACOG president James T. Breeden, Md. http://www.acog.org/about_aCOG/News_room /News_Releases/2013/Statement_on_Robotic_Surgery. Published March 14, 2013. Accessed March 18, 2013.

Badanie CDC: obawa o niepowodzenie prowadzi do stosowania antykoncepcji doraźnej

Zgodnie z danymi pochodzącymi z najnowszego badania Centers for Disease Control and Prevention (CDC) odbywanie stosunków płciowych bez zabezpieczenia nie jest jedynym powodem stosowania antykoncepcji doraźnej przez amerykańskie kobiety w wieku rozrodczym. Prawie połowa kobiet biorących udział w badaniu National Survey of Family Growth (NSFG) stwierdziła, że sięgnęły po antykoncepcję doraźną z obawy o niepowodzenie stosowanej metody antykoncepcji.

Niektóre najważniejsze wyniki uzyskane z NSFG:
• Najczęściej antykoncepcję doraźną stosują młode dorosłe kobiety w wieku 20-24 lat: około 1 na 4 (23%).
• Prawie 1 na 5 kobiet, które nigdy nie były mężatkami (19%), 1 na 7 (14%) pozostających w związku i 1 na 20 zamężnych obecnie lub w przeszłości (5,7%) zastosowała antykoncepcję doraźną.
• Około 1 na 2 kobiety twierdziła, że stosowała antykoncepcję doraźną z powodu obawy o brak skuteczności stosowanej metody antykoncepcji (45%) i około 1 na 2 (49%) twierdziła, że stosowała ten rodzaj antykoncepcji, ponieważ odbyła stosunek bez zabezpieczenia

Publikacja NSFG przez National Center for Health Statistics obejmuje dane z lat 2006-2010. Raport dotyczący antykoncepcji doraźnej zawiera dane na poziomie populacyjnym na temat jej stosowania w ciągu życia oraz w ostatnim czasie przez amerykańskie kobiety współżyjące płciowo w wieku 15-44 lat. Chociaż wkładka wewnątrzmaciczna zawierająca miedź może być stosowana jako metoda antykoncepcji doraźnej, dane NSFG dotyczą jedynie stosowania tabletek.

Ogólnie 11% badanych kobiet (5,8 miliona) zastosowało antykoncepcję doraźną; 4,2% w 2002 roku i mniej niż 1% w 1995 roku. Z tej grupy 59% użyło jej raz, 24% dwa razy, a 17% skorzystało z tego rodzaju antykoncepcji 3 razy i więcej.

Idąc dalej i analizując powody stosowania antykoncepcji doraźnej, badacze zauważyli, że kobiety w wieku 30-44 lat częściej wyrażały obawę dotyczącą niepowodzenia stosowanej metody antykoncepcji niż te w wieku 15-19 (52 vs 34%). Kobiety posiadające co najmniej maturę (58%) i kobiety rasy białej nie-Latynoski (53%) również częściej sięgały po antykoncepcję doraźną z obawy o brak skuteczności stosowanej metody antykoncepcji niż kobiety rasy czarnej nie-Latynoski (27%), Latynoski (33%) i kobiety, które edukację zakończyły przed szkołą średnią (26%).

Wydaje się, że stan cywilny również wpływa na stosowanie antykoncepcji doraźnej. Zastosowało ją 19% kobiet, które nigdy nie wyszły za mąż, w porównaniu z 14% pozostających w związku i 5,7% , które w momencie przeprowadzania badania lub w przeszłości były zamężne.

Daniels K, Jones J, Abma J. Use of emergency contraception among women aged 15-44: United States, 2006-2010. NCHS data brief, no 112. Hyattsville, MD: National Center for Health Statistics; 2013.

Wymioty ciężarnych w drugim trymestrze ciąży są związane z powikłaniami ze strony łożyska

Zgodnie z wynikami badania, które ukazało się 30 stycznia 2013 roku w International Journal of Obstetrics and Gynaecology, kobiety w ciąży powikłanej wymiotami ciężarnych w drugim trymestrze są znacznie bardziej narażone na wystąpienie powikłań ze strony łożyska, takich jak przedwczesne odklejenie się łożyska, oraz urodzenie dziecka o masie ciała zbyt małej w stosunku do wieku ciążowego.

Na podstawie wyników populacyjnego badania kohortowego, w którym wzięto pod uwagę dane dotyczące 1 156 050 ciąż w Swedish Medical Birth Register z lat 1997-2009, stwierdzono, że u kobiet cierpiących na wymioty ciężarnych w pierwszym trymestrze ciąży tylko nieznacznie zwiększało się ryzyko wystąpienia stanu przedrzucawkowego.

U kobiet z wymiotami ciężarnych przy pierwszym przyjęciu do szpitala w drugim trymestrze ciąży ryzyko:
• wystąpienia przedwczesnego stanu przedrzucawkowego było ponad dwa razy większe;
• przedwczesnego odklejenia się łożyska było trzy razy większe;
• urodzenia dziecka za małego w stosunku do wieku ciążowego było zwiększone o 39%.

Kobiety z wymiotami ciężarnych przy pierwszym przyjęciu do szpitala w drugim trymestrze ciąży były ponad dwa razy bardziej narażone na ryzyko porodu przedwczesnego, stanu przedrzucawkowego (<37 tygodnia), trzy razy bardziej na ryzyko przedwczesnego odklejenia się łożyska, a ryzyko urodzenia dziecka o masie urodzeniowej zbyt małej w stosunku do wieku ciążowego było o 39% większe. Skorygowane ilorazy szans (95% przedziały ufności) wynosiły odpowiednio: 2,09 (1,38-3,16), 3,07 (1,88-5,00) i 1,39 (1,06-1,83).

Uzyskane przez badaczy wyniki pozwalają przypuszczać, że wymioty ciężarnych mogą być związane z nieprawidłowym łożyskiem. „Skoro hCG wpływa na rozwój łożyska i jest przez nie wytwarzane, czas rozpoczęcia się wymiotów ciężarnych może wpływać na ryzyko wystąpienia nieprawidłowości łożyska – piszą. „W bardzo wczesnej ciąży duże stężenie hCG sprzyja prawidłowemu rozwojowi ciąży, podczas gdy w późniejszym okresie ciąży nieprawidłowości związane z łożyskiem mogą być przyczyną dużych stężeń hCG”.

Według wiedzy badaczy w żadnym wcześniejszym badaniu przy okazji badań nad powikłaniami ciąży nie zajmowano się wymiotami ciężarnych występującymi w pierwszym lub drugim trymestrze ciąży.

Bolin M, Åkerud H, Cnattingius S, Stephansson O, Wikström A. Hyperemesis gravidarum and risks of placental dysfunction disorders: a population-based cohort study. BJOG. 2013. Wydanie online przed drukiem.

Komisja CDC zaleca szczepionkę przeciwko krztuścowi w każdej ciąży

Advisory Committee on Immunization Practices (ACIP) przegłosował 24 października 2012 roku stanowisko, aby zalecać podanie toksoidu tężcowego, błoniczego i acelularnej szczepionki przeciwko krztuścowi (DTaP) każdej ciężarnej, niezależnie od wcześniejszych szczepień DTaP.

ACIP zaleca obecnie, aby lekarze zajmujący się opieką prenatalną proponowali szczepienie DTaP wszystkim ciężarnym. Według ACIP w celu maksymalizacji odpowiedzi serologicznej u matki i pasywnego transferu przeciwciał do płodu optymalnym momentem na podanie szczepionki jest 27-36 tydzień ciąży. Kobietom, które nie były wcześniej szczepione DTaP, ACIP zaleca podanie szczepionki natychmiast po porodzie, jeśli nie została podana w czasie ciąży.

W New England Journal of Medicine z 7 lutego 2013 roku po raz pierwszy w Stanach Zjednoczonych pojawiła się informacja na temat istnienia szczepów pałeczek krztuśca, które nie posiadają pertaktyny, białka umożliwiającego pałeczkom krztuśca przyczepianie się do błony śluzowej dróg oddechowych. CDC zauważa, że chociaż pertaktyna jest ważną składową szczepionki przeciwko krztuścowi, „ta szczepionka jest skuteczna wobec szczepów pałeczek krztuśca nieposiadających pertaktyny, skoro inne składowe szczepionki zapewniają ochronę”.

Najprawdopodobniej zmiana w latach 90. XX wieku szczepionek przeciwko krztuścowi z zawierających pałeczki krztuśca na oczyszczone antygeny (szczepionka acelularna), w połączeniu z lepszą diagnostyką i zwiększoną zgłaszalnością, są przyczyną obserwowanego wzrostu zachorowań na krztusiec w Stanach Zjednoczonych, twierdzi CDC.

Według CDC w 2012 roku zanotowano zwiększenie liczby przypadków krztuśca lub jego epidemie w większości stanów. Na dzień 10 stycznia 2013 roku 49 stanów i Washington DC odnotowały zwiększenie liczby zachorowań w 2012 roku w porównaniu z rokiem 2011.

Centers for Disease Control and Prevention. ACIP provisional updated recommendations on use of tetanus toxoid, reduced diphtheria toxoid and acellular pertussis vaccine (Tdap) for pregnant women. www.cdc.gov/vaccines/recs/ provisional/downloads/Tdap-pregnant-Oct-2012.pdf. Accessed February 19, 2013.

Centers for Disease Control and Prevention. Pertussis (whooping cough): Pertactin-negative pertussis strains. www.cdc.gov/pertussis/pertactin-neg-strain.html. Accessed February 19, 2013.

Centers for Disease Control and Prevention. Pertussis (whooping cough): Outbreaks. www.cdc.gov/pertussis/outbreaks.html. Accessed February 19, 2013.

Zespół ekspertów przyznaje, że konieczne jest stworzenie nowej nazwy dla PCOS

Według niezależnego zespołu ekspertów powołanego przez National Institute of Health (NIH) obecna nazwa częstego schorzenia, jakim jest zespół policystycznych jajników (PCOS), jest nieprecyzyjna. Zespół spotkał się w grudniu 2012 roku na warsztatach medycyny opartej na dowodach naukowych, sponsorowanych przez NIH Office of Disease Prevention i Eunice Kennedy Shriver National Institute of Child Health and Human Development (NICHD).

Jednym z wniosków grupy jest opowiedzenie się za dalszymi badaniami naukowymi w celu lepszego poznania i leczenia PCOS.

Według grupy ekspertów PCOS jest często występującym zaburzeniem hormonalnym, które dotyczy około 5 milionów kobiet w wieku rozrodczym w Stanach Zjednoczonych.

Płodność kobiety z PCOS może być upośledzona, a stężenie androgenów pochodzących z jajnika lub nadnerczy zwiększone. Inne układy narządów, które mogą być dotknięte PCOS, obejmują mózg, trzustkę, wątrobę, mięśnie, naczynia krwionośne i tkankę tłuszczową.

Dodatkowo, poza upośledzeniem płodności, u kobiet z PCOS mogą występować: zaburzenia owulacji, trądzik, otyłość, hirsutyzm, przerzedzenie włosów na głowie, torbiele jajników (morfologia jajników policystycznych), problemy ze zdrowiem psychicznym, cukrzyca typu 2, duże stężenie cholesterolu i wysokie ciśnienie tętnicze krwi.

W końcowym raporcie grupa badaczy stwierdziła: „Uważamy, że nazwa PCOS jest myląca i stanowi utrudnienie. To powoduje chaos i stanowi barierę w skuteczniejszej edukacji i komunikacji z opinią publiczną i sponsorami badań. Nazwa skupia się na kryteriach rozpoznawania – morfologii jajników policystycznych – które nie są ani konieczne, ani wystarczające do rozpoznania zespołu policystycznych jajników”.

Chociaż w raporcie zapewniono, że „nadszedł czas, aby ustalić nazwę, która odzwierciedla złożone zaburzenia metaboliczne związane z podwzgórzem, przysadką, jajnikami i nadnerczami, które występują w tym zespole i mają wpływ na płodność”, nie podano sugestii, jak powinna brzmieć właściwa nazwa. Raport zawiera jedynie stwierdzenie, że „właściwa nazwa powinna poprawić rozpoznawanie tego schorzenia będącego poważnym problemem zdrowia kobiet, wpłynąć na edukację, upowszechnienie nazwy, jej postrzeganie oraz pomóc uzyskać fundusze badawcze”.

Panel zalecił również udoskonalenie metod i kryteriów stosowanych do oceny nadmiaru androgenów, zaburzeń owulacji oraz morfologii jajników policystycznych.

Wreszcie, członkowie zespołu zalecili utworzenie programów, które zwiększyłyby wiedzę na temat tego zespołu zarówno w społeczeństwie, jak i wśród lekarzy.

National Institutes of Health. Evidence-based methodology workshop on polycystic ovary syndrome, December 3–5, 2012: executive summary. http://prevention.nih.gov/workshops/2012/pcos/docs/PCOS_Final_Statement.pdf. Accessed February 19, 2013.