Sympozjum: intensywna terapia

Sepsa: uaktualnione informacje dla lekarzy

David J.P. O’Callaghan, clinical research Anthony C. Gordon, clinical senior lecturer and consultant

Section of Anaesthetists, Pain Medicine and Intensive Care, Imperial College London i Department of Crtitical Care Medicine, Charing Cross Hospital, Imperial College Healthcare NHS Trust, Londyn, Wielka Brytania

Sepsis: an update for physicians

Clinical Medicine 2011;11(6):619-622

Tłum. lek. Ewa Koźmińska

Adres do korespondencji: Dr AC Gordon, 11N, Imperial College/Charing Cross Hospital, Fulham Palace Road, London W6 8RF, UK. E-mail: anthony.gordon@imperial.ac.uk

Sepsa to zespół układowej odpowiedzi zapalnej na rozpoznane lub podejrzewane zakażenie.1 Każdego roku na oddziały intensywnej terapii szpitali w Anglii, Walii i Irlandii Północnej z powodu sepsy przyjmowanych jest ponad 31 tys. chorych, jest ona przyczyną ponad 14 tys. zgonów i liczby te stale rosną.2 Wyniki leczenia zależą od ciężkości przebiegu choroby. Progresja do ciężkiej postaci sepsy (tj. ostrej niewydolności narządowej w następstwie posocznicy) i wstrząsu septycznego (ciężkiej sepsy z hipotensją nieodpowiadającą na przetaczanie płynów) powoduje zgon połowy chorych.3 W celu uzyskania lepszych wyników leczenia opublikowano oparte na dowodach naukowych wytyczne postępowania. Są one elementem międzynarodowej Surviving Sepsis Campaign (SSC).4 Niniejsze opracowanie opiera się częściowo na tych zaleceniach, ale uwzględnia również najnowsze informacje.

Najważniejsze zagadnienia

Umieralność z powodu ciężkiej sepsy i wstrząsu septycznego nadal jest duża.

Umieralność ogranicza szybkie włączenie antybiotyków i opanowanie źródła zakażenia.

Należy tak dostosowywać wstępne działania resuscytacyjne, by osiągnąć cele fizjologiczne.

Zazwyczaj trzeba zastosować leki zwężające naczynia; najczęściej wykorzystuje się noradrenalinę.

Glikokortykosteroidy podaje się tylko chorym we wstrząsie opornym na leczenie.

Uzyskanie lepszych wyników leczenia chorych z sepsą zależy od wczesnego ustalenia przyczyny zakażenia i rozpoczęcia leczenia w odpowiednim czasie.5,6 Nawet nieznaczne opóźnienie w podaniu antybiotyków zwiększa umieralność.6 Jeśli to tyko możliwe, chory powinien otrzymać antybiotyki w ciągu godziny od zgłoszenia się do szpitala. Próbkę krwi do badania bakteriologicznego najlepiej pobrać tuż przed podaniem antybiotyku, ponieważ po włączeniu układowego leczenia antybiotykami posiewy często są jałowe. Próbki krwi należy pobierać z żył obwodowych oraz przez cewniki zapewniające dostęp żylny (w ciągu <48 h od wprowadzeniu cewnika do żyły). Pozwala to upewnić się, czy drobnoustrój występujący we krwi obwodowej jest głównym drobnoustrojem chorobotwórczym (wyhodowanie go w próbkach krwi pobranej z kilku żył obwodowych zwiększa pewność) i czy źródłem zakażenia nie jest cewnik wprowadzony do żyły.4

Materiał do badań bakteriologicznych należy również pobrać z innych potencjalnych ognisk zakażenia, ustalonych na podstawie wywiadu i wyników badań.

Leczenie chorych z sepsą o ciężkim przebiegu trzeba rozpocząć od podania antybiotyku o szerokim zakresie działania, ponieważ niewrażliwość drobnoustroju chorobotwórczego na zastosowany lek może mieć tragiczne następstwa.6 Antybiotyki muszą dobrze ...

Pełna wersja artykułu omawia następujące zagadnienia:

Poszukiwanie źródła sepsy

Należy jak najszybciej ustalić i opanować źródło zakażenia (w ciągu najwyżej 6 godzin od zgłoszenia się chorego). Postępowanie może polegać na wycięciu tkanek [...]

Resuscytacja

Resuscytację chorych we wstrząsie septycznym należy prowadzić zgodnie z protokołem w celu osiągnięcia założonych celów fizjologicznych w ciągu pierwszych sześciu godzin. Podczas badania przeprowadzonego [...]

Inne nieprawidłowości towarzyszące sepsie

Sepsa wpływa na mięsień serca. Zaburzenia czynności lewej komory serca obserwuje się u 50% chorych w utrzymującym się wstrząsie septycznym.16 Z uwagi na właściwą [...]

Inne zabiegi mające na celu poprawę wyników leczenia

Na oddziałach intensywnej terapii podejmuje się wiele działań mających na celu uzyskanie lepszych wyników leczenia. Należą do nich: strategie chroniące układ [...]