Charakterystyczne objawy

Występowanie zmian łuszczycowych w narządach paznokciowych

Prof. dr hab. med. Romuald Maleszka

Katedra i Klinika Chorób Skórnych i Wenerycznych Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie

Adres do korespondencji: Prof. dr hab. med. Romuald Maleszka, Katedra i Klinika Chorób Skórnych i Wenerycznych, Pomorski Uniwersytet Medyczny, ul. Siedlecka 2, 72-010 Police, e-mail: romuald.maleszka@pum.edu.pl

Zmiany łuszczycowe w paznokciach przeważnie towarzyszą objawom łuszczycy w obrębie skóry, głowy owłosionej i stawów. Są one bardzo zróżnicowane zarówno pod względem obrazów klinicznych, jak i lokalizacji w narządach paznokciowych. Niekiedy zdarza się, że są jedynymi zmianami łuszczycowymi i wyprzedzają nieraz na wiele lat inne objawy tej choroby. Znajomość klinicznych obrazów zmian łuszczycowych w narządach paznokciowych ułatwia rozpoznanie łuszczycy zwłaszcza w przypadkach, gdy zmiany skórne są nietypowe lub w ogóle nie występują. Dlatego też w przypadku podejrzenia łuszczycy dokładne obejrzenie paznokci rąk i stóp powinno być stałym elementem dermatologicznego badania klinicznego.

Epidemiologia i etiopatogeneza łuszczycy

Łuszczyca należy do najczęstszych schorzeń, a dotkniętych jest nią od 1 do 2 proc. osób w Europie i Ameryce Północnej. Występuje głównie u przedstawicieli rasy białej i z równą częstością u obu płci.[1] Etiopatogeneza łuszczycy nadal nie jest do końca poznana, choć powszechnie uważa się, że u podstaw procesów inicjujących pojawianie się zmian chorobowych w tym schorzeniu leży wzajemne oddziaływanie między czynnikami genetycznymi i środowiskowymi.[2] Według przeważających obecnie poglądów w powstawaniu zmian chorobowych w łuszczycy istotne znaczenie mają zaburzenia swoistej i nieswoistej odpowiedzi immunologicznej, a ważną rolę w wywoływaniu nadmiernej proliferacji naskórka odgrywają limfocyty linii Th1 i Th17.[3,4] Niewątpliwie jest to jednak choroba uwarunkowana genetycznie o poligenowym typie dziedziczenia.[5] Przeprowadzone badania populacyjne wykazują, że schorzenie to wyraźnie częściej występuje u krewnych pierwszego i drugiego stopnia chorych na łuszczycę. Zauważono również, że wystąpienie pierwszych objawów łuszczycy w dzieciństwie zapowiada zwykle cięższy jej przebieg z licznymi nawrotami oraz częstszym rozwojem erytrodermii, łuszczycowego zapalenia stawów lub łuszczycy krostkowej.[6]

Liczne obserwacje od dawna potwierdzają również ważną rolę czynników środowiskowych w etiopatogenezie łuszczycy, takich jak infekcje bakteryjne lub wirusowe, urazy mechaniczne czy stres.[7-9] Do tych czynników należy również dodać stosowanie niektórych leków, a zwłaszcza:

  • β-adrenolityków,
  • inhibitorów konwertazy angiotensyny,
  • preparatów litu,
  • leków przeciwmalarycznych,
  • tetracyklin.

Obecnie łuszczycę uważa się za chorobę ogólnoustrojową, a nie tylko chorobę skóry, gdyż często współistnieje z takimi składowymi zespołu metabolicznego jak otyłość, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca oraz hiperlipidemia.[10-13] Chorzy na łuszczycę wy...

Pełna wersja artykułu omawia następujące zagadnienia:

Epidemiologia i etiopatogeneza łuszczycy

Łuszczyca należy do najczęstszych schorzeń, a dotkniętych jest nią od 1 do 2 proc. osób w Europie i Ameryce Północnej. Występuje [...]

Obraz kliniczny łuszczycy paznokci

Wszystkim postaciom łuszczycy mogą towarzyszyć zmiany paznokciowe. Według różnych autorów od 10 do 60 proc. chorych z łuszczycą ma zmienione chorobowo [...]

Badania diagnostyczne

Większość z opisanych objawów zmian chorobowych w paznokciach została wykorzystana do oceny rozległości zajęcia paznokci przez łuszczycę. W tym celu najczęściej [...]

Podsumowanie

1. Zmiany chorobowe paznokci w przebiegu łuszczycy są bardzo częste i zwykle dość charakterystyczne dla tego schorzenia. Mogą one towarzyszyć wszystkim [...]