Opis przypadku

Zespół Stevensa-Johnsona sprowokowany lamotryginą

Lek. Karolina Kozicka

Dr n. med. Paweł Brzewski

Prof. dr hab. med. Anna Wojas-Pelc

Katedra i Klinika Dermatologii i Wenerologii UJ CM w Krakowie

Adres do korespondencji: Lek. Karolina Kozicka, Katedra i Klinika Dermatologii i Wenerologii UJ CM, ul. Skawińska 8, 31-066 Kraków

Zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz toksyczna epidermoliza naskórka/zespół Lyella (TEN) są ostrymi skórno-śluzówkowymi reakcjami, które charakteryzują się: gorączką, rozległymi nadżerkami i spełzaniem naskórka.

Zespół SJS obejmuje do 10 proc. powierzchni ciała, TEN powyżej 30 proc. Wartość pomiędzy 10 a 30 proc. świadczy o zespole nakładania. Częstość zespołu Stevensa-Johnsona wynosi od dwóch do siedmiu przypadków na milion/rok.[1]

SJS jest częstszy niż TEN, występuje w stosunku 3:1. Może pojawić się u pacjentów w każdym wieku. Śmiertelność w zespole Stevensa-Johnsona wynosi ok. 10 proc. Patomechanizm SJS/TEN nadal jest niejasny. Dochodzi do reakcji zapoczątkowanej przez limfocyty T cytotoksyczne przeciw keratynocytom, prowadzącej do masowej apoptozy komórek.

Zazwyczaj przyczyną są leki. Najczęściej wymieniane to: allopurynol, leki przeciwpadaczkowe (karbamazepina), antybiotyki (sulfonamidy), lamotrygina oraz NLPZ z grupy oksykamów.

W leczeniu nadal stosowane są ogólnie glikokortykosteroidy, jednak coraz większą rolę odgrywa cyklosporyna A.

Opis przypadku

Do Kliniki Dermatologii UJ CM w Krakowie została przewieziona karetką 20-letnia kobieta z Oddziału Psychiatrycznego w Oświęcimiu, gdzie była hospitalizowana od dwóch miesięcy z powodu świeżo rozpoznanej schizofrenii prostej. W związku z powyższym prowadzący psychiatra włączył u pacjentki dwa miesiące wcześniej cztery leki psychiatryczne: olanzapinę (lek przeciwpsychotyczny), lamotryginę (lek przeciwpadaczkowy, stabilizujący nastrój), arypiprazol (neuroleptyk) i hydroksyzynę.

Pełna wersja artykułu omawia następujące zagadnienia:

Omówienie

Najczęstszą przyczyną zespołu Stevensa-Johnsona jest reakcja na leki. W piśmiennictwie wielokrotnie opisywano związek lamotyginy z SJS.[2,4,7]

Objawy kliniczne

W okresie prodromalnym do objawów zespołu Stevensa-Johnsona należą:

Leczenie

Zastosowanie w leczeniu systemowych glikokortykosteroidów pozostaje kontrowersyjne. Część autorów wskazuje na wyższe ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, zwłaszcza rozwoju zakażeń. Jednak krótkotrwałe [...]