Dostęp Otwarty

Podczas ustalania rozpoznania wyniki badań histopatologicznych powinny być zawsze analizowane łącznie z danymi klinicznymi, radiologicznymi i patofizjologicznymi. Na przykład typ zmian histopatologicznych określany jako niespecyficzne śródmiąższowe zapalenie płuc może występować nie tylko w bioptatach chorych na alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, w przebiegu zmian polekowych, chorobach śródmiąższowych związanych z układowymi chorobami tkanki łącznej, zakażeniach, ale również u pacjentów z idiopatycznymi postaciami chorób śródmiąższowych, np. nieswoistym śródmiąższowym zapaleniem płuc.7 Inne typy zmian histopatologicznych również mogą pojawiać się zarówno w przebiegu chorób śródmiąższowych o znanej etiologii, jak i chorobach idiopatycznych.7

Rozpoznanie konkretnej choroby śródmiąższowej na podstawie samego obrazu histopatologicznego jest możliwe tylko w przypadku kilku jednostek chorobowych, ale nawet wtedy nie należy pomijać obrazu klinicznego i charakteru zmian radiologicznych podczas rozważań o sposobie dalszego postępowania. Jeżeli między obrazem histopatologicznym a przebiegiem klinicznym choroby istnieją istotne rozbieżności, do ustalenia ostatecznego rozpoznania konieczne jest ponowne przeanalizowanie zebranych danych. Zdarza się, że z powodu problemów związanych z pobieraniem materiału obraz histopatologiczny bioptatu może nie być w pełni reprezentatywny dla danej choroby. Czasem też wynik badania histopatologicznego może nie być wystarczająco charakterystyczny, aby jednoznacznie ustalić rozpoznanie.97

Należy również pamiętać, że u części chorych bez ustalonego rozpoznania biopsja płuca może nie być najlepszym rozwiązaniem z uwagi na ryzyko związane z tym badaniem, jego koszt lub ograniczenia w możliwości zastosowania leczenia. W takiej sytuacji należy albo prowadzić dalszą obserwację, albo podjąć próbę empirycznego leczenia ukierunkowanego na najbardziej prawdopodobne rozpoznanie. Zalety oraz wady takiego postępowania należy dokładnie omówić z chorym i wziąć pod uwagę jego preferencje, wybierając sposób terapii. Jeżeli w trakcie obserwacji pojawią się cechy progresji choroby, trzeba ponownie rozważyć wskazania do wykonania biopsji płuca.

Wnioski

Śródmiąższowe choroby płuc to duża grupa schorzeń o różnej etiologii, patogenezie, obrazie histopatologicznym, klinicznym oraz przebiegu. Rozpoznanie poszczególnych jednostek chorobowych stało się łatwiejsze dzięki dokładniejszemu opisowi ich przebiegu, szybkości pojawiania się zmian klinicznych oraz radiologicznych, a także dzięki możliwości zastosowania badań serologicznych, echokardiografii, badań bronchoskopowych i chirurgicznej biopsji płuca. Po uzyskaniu materiału do badań histopatologicznych konieczne jest powiązanie obrazu mikroskopowego z przebiegiem klinicznym choroby i obrazem radiologicznym. W miarę poszerzania się naszej wiedzy na temat chorób śródmiąższowych i wraz z opracowywaniem nowych metod terapii za pomocą leków oddziałujących na konkretne elementy molekularne łańcucha patogenetycznego coraz większą wagę przykłada się do ustalenia pewnego rozpoznania, co ułatwia wybór najodpowiedniejszej metody leczenia.