Podyplomie

Kardiogenny obrzęk płuc

Maciej Grabowski

Klinika Wad Nabytych Serca Instytutu Kardiologii w Warszawie

Wstęp

Definicja

Obrzęk płuc jest postacią ostrej lewokomorowej niewydolności serca. Powoduje go wzrost ciśnienia hydrostatycznego w żyłach i kapilarach płucnych, które przekracza wartość ciśnienia osmotycznego. Podczas obrzęku płuc dochodzi do znacznego zmniejszenia ich podatności, co prowadzi do ograniczenia wentylacji i w efekcie upośledzenia dyfuzji, która z kolei ogranicza wymianę gazową. Wyróżnia się dwie fazy obrzęku płuc:

  • I faza (śródmiąższowy obrzęk płuc) – przemieszczanie się płynu z włośniczek do tkanki śródmiąższowej
  • II faza (pęcherzykowy obrzęk płuc) – przesiąkanie płynu do pęcherzyków płucnych. Płyn wypełniający pęcherzyki ulega spienieniu wskutek ruchów oddechowych, co prowadzi do niedrożności małych oskrzelików i dodatkowo zaburza wymianę gazową.

Przyczyny kardiogennego obrzęku płuc

  • Niewydolność lewokomorowa serca:

zawał mięśnia sercowego z uniesieniem ST lub bez uniesienia ST, ostry zespół wieńcowy

nasilenie przewlekłej niewydolności serca:

      • pozawałowe
      • kardiomiopatia rozstrzeniowa
      • zdekompensowane zwężenie zastawki aortalnej, niedomykalność mitralna